سوز اول -شاعر شاهين

این متن هدیه از یک دوست است .دوست شاعرم به تخلص شاهین .

برای سوز ها و نا آرامی های این روز ها ،

مرسی شاهین .

زمان چون خیال است و رویائی ،چه دیروزی ؟چه امروزی ؟چه فردائی ؟

هر آنچه داری و هستی همین لحظه است همین لحظه که باخود روبروی خود نشستی تو ،

خود تومنم در به رویم نبستی تو .

سراسر پذیرش ،مثال یک کودک .

و هر تلخی و هر زهری ،گوارا کرده نوشیدنش را .

این زمان اینک جامت رابا اشک هایم پر خواهم کرد و می نوشی دوباره ،دوباره که تاشاید افسانه مستی ام بشوید غبار غم چهره زیبا و نازت را .

و به اعجازی ،مرهمی شاید ،سینه سوخته پر آوازت را .

و می دانم گریه خواهی کرد امشب ،ای پرستو ،فقط امشب ،فقط یک بار دیگر ،

به آواز شاهین خنیاگر ،برای آنچه رویا دیده بودی بار آخر

و دانستی سرابی بود ،فریبی ،ز دست مردم پست قریبی ،

نمی خواهم به یاد آری صفت هایش را ،

که

من

دگر بیزارم از فکر و از گفتارش ،

همه شعر وجودت را چه زیبا سرودی به پایش ،

همه افسون این افسانه را تو خواندی ،ای پرستو به پایش ،

پس چرا درون گریه ات به خنده ای و خنده ای چو گریه ای ؟

چرا نه مرده مرده ای ؟و مرده ای نمرده ای؟

مگر ،مگر گناه کرده ای ؟

اگر اگر گناه کرده ای ،خوب اشتباه کرده ای .

او اگر قصه دیروز تو بود ،به توهم همدل آن دل پرسوز تو بود ،

غصه و آزار امروز تو است ،او چو دامی به پر و بال تو است ،

تو برو .

غم بیهوده مخور ،

در پی پروازت باش ،

تو سزاوار به پرواز بلندی .

فکر فردای سرفرازت باش .

ای پرستو به کجا خواهی شد ؟به کجا سربه هوا خواهی شد ؟

من که زنجیری به پای تو نمی بینم .

تو آزادی رهایی ،روبرویت آسمانی باز می باشد .برو پرواز کن ،همراز جو ،

برو آنجا که از بهر نیازت ناز می باشد ،

برو ای خو کرده با این وهم اخم آلود آتش زا ،

کنار آبشاری ،در ورای دشت سرشاری ،

میان آسمان برکش ز شور و شوق فریادی ،

اگر آسوده بودی ای پرستو ،

گاهگاهی کن زمن یادی ،با نگاهی با یه آهی ،

با یه آهی چون آه آهوی رمنده ،

یه آه چون نفس گرم پرنده .

و می بینم دو چشم مست آهویت ،لمیده در کنار تاب گیسویت ،

و دارد سخن هایی وه چه شیرین برای یک پرنده مثل شاهین .

منطقه امن